Matthieu Deram stelt in Spanje vast dat er niet alleen soorten studenten, maar ook soorten examens zijn. Hij geeft ons in het volgende stukje een overzicht.
zaterdag 2 februari 2008
Mevrouw Masselis heeft ons onlangs duidelijk gemaakt dat er een verscheidenheid aan soort studenten zijn, er zijn echter ook soorten examens. de leerkrachten hebben in de 21ste eeuw een tientallen manieren om hun examens op te stellen. Alhier wat voorbeeldjes van de manieren, de een al wat “leuker” dan de andere.
Open vragen: Dit is waarschijnlijk de meest voorkomende soort van examens hoewel ze meer en meer gecombineerd worden met multiple choice vragen.
Meerkeuzevragen:
· De normale versie: er worden géén punten afgetrokken voor foute antwoorden
· De giscorrectie-versie: er worden wel punten afgetrokken voor foute antwoorden
· De zekerheden-versie (komt gelukkig zelden voor): per vraag moet je je zekerheid invullen. Van heel zeker tot heel onzeker. De punten variëren naarmate de zekerheid. Een goed antwoord met een hoge zekerheid is meer punten waard dan een goed antwoord met weinig zekerheid. Maar bij een slecht antwoord met een hoge zekerheid worden er meer punten afgetrokken dan bij een lage zekerheid.
Praktijkexamen: komt véél voor in bepaalde richtingen. Het examen bestaat eruit een oefening op te lossen, een object te vervaardigen, … mooi voorbeeld is het rijexamen.
Gecombineerde examens: een combinatie van meerdere soorten.
Soms worden er minimumscores aan een deel of het volledige examen verbonden. Een voorbeeldje hiervan is mijn laatste examen. Op het meerkeuze stuk moest je minimum de helft van de vragen +1 juist beantwoorden voordat de leerkracht het 2de beoordeelde en op dat deel moest je dan op alle 4 de vragen een minimum van punten halen. Zoniet: gebuisd. Laten we zeggen dat je met redelijk wat stress aan dat examen begint. Ook heb ik al examens voor mijn neus gekregen waar je minimum 80% moest halen. 79.5% was namelijk een herexamen.
Nu maar hopen dat de lectoren hier geen inspiratie uithalen maar liever hun eigen mening, ervaringen en misschien zelfs hun systeem uit de doeken doen.
Posts tonen met het label Spanje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Spanje. Alle posts tonen
donderdag 14 februari 2008
dinsdag 12 februari 2008
Onder de Spaanse zon (XIII)
Ook in Spanje kennen ze examens. Matthieu Deram, die in León marketing studeert, kan ervan meespreken (zijn andere stukjes lees je hier).
woensdag 30 januari 2008
Ook hier is het van dat! De Examens zijn begonnen... en dat brengt natuurlijk de nodige frustraties en stress met zich mee. Zeker als je collega-studenten thuis er net hun laatste hebben afgerond. Hier alvast een klein overzicht over hoe de examens voor een Erasmus-student aanvoelen.
Voor mij was de aanloop naar de examens behoorlijk druk, de laatste week had ik nog 3 presentaties te doen en nog wat werkjes in te geven. Véél tijd om te beginnen blokken had ik dus niet. Eenmaal de laatste lesdag erop zat, begon mijn studieritueel. Zoals iedereen heb ik mijn eigen methode en ritme om te studeren. Sommigen vinden die van mij wat raar anderen dan weer niet.
’s Morgens voor 12u zal je geen tot weinig activiteit bemerken bij mij. Tenzij misschien wat gesnurk. Rond de middag dan maar op het gemakje opstaan en er wat wakker worden, mailtjes checken, wat eten, … Eenmaal de hersenactiviteit op een normaal niveau komt, begin ik er dan maar aan. Een uurtje studeren, half uurtje pauze en zo herhalen tot we het doel van de dag bereikt hebben.
Studeren in een andere taal is niet altijd even simpel. In een ver verleden heb ik nog 75% van mijn lessen in het Engels gekregen, dus dat valt al bij al mee. Maar Spaans is toch net ietsje moeilijker, vooral als je de taal niet volledig beheerst. Je verstaat niet alles wat wordt uitgelegd of je verstaat het misschien verkeerd, het tempo waarmee je studeert in je moedertaal wordt vertraagd en de Dikke Van Dale wordt je beste vriend. Ook het examen zelf wordt er wat moeilijker op, zeker als het meerkeuze vragen zijn, want daar wordt soms wat met de woorden gespeeld.
Naarmate het examen dichter komt, stijgt de stress en wordt de cursus in een steeds hoger tempo erdoor gejaagd. Stress kan echter een positieve invloed hebben, zolang het maar met mate is. Er bestaat dus zoiets als optimale stress. Eens het stressniveau te hoog wordt, heeft hij een negatieve werking. Wie meer wil weten over stress en dergelijke moet maar eens een cursus psychologie ter hand nemen of de volgende link bekijken (http://www.guidetopsychology.com/stress.htm).
Met de woordenboeken in de hand, ga je dan maar naar het examen. Je weet niet goed wat te verwachten van het examen dat voor je ligt, tot de verlossende woordjes eraan komen: “jullie mogen NU beginnen”. Je draait je blad om en laat je volledig gaan, met de hoop op een goede afloop. Sommige leerkrachten kunnen die hoop al snel in de grond boren. Ze hebben daar genoeg manieren voor. Een inleidend verhaaltje over “Hamlet” en “Shakespeare” op een examen van bedrijfspolitiek kan je aardig in de war brengen!
woensdag 30 januari 2008
Ook hier is het van dat! De Examens zijn begonnen... en dat brengt natuurlijk de nodige frustraties en stress met zich mee. Zeker als je collega-studenten thuis er net hun laatste hebben afgerond. Hier alvast een klein overzicht over hoe de examens voor een Erasmus-student aanvoelen.
Voor mij was de aanloop naar de examens behoorlijk druk, de laatste week had ik nog 3 presentaties te doen en nog wat werkjes in te geven. Véél tijd om te beginnen blokken had ik dus niet. Eenmaal de laatste lesdag erop zat, begon mijn studieritueel. Zoals iedereen heb ik mijn eigen methode en ritme om te studeren. Sommigen vinden die van mij wat raar anderen dan weer niet.
’s Morgens voor 12u zal je geen tot weinig activiteit bemerken bij mij. Tenzij misschien wat gesnurk. Rond de middag dan maar op het gemakje opstaan en er wat wakker worden, mailtjes checken, wat eten, … Eenmaal de hersenactiviteit op een normaal niveau komt, begin ik er dan maar aan. Een uurtje studeren, half uurtje pauze en zo herhalen tot we het doel van de dag bereikt hebben.
Studeren in een andere taal is niet altijd even simpel. In een ver verleden heb ik nog 75% van mijn lessen in het Engels gekregen, dus dat valt al bij al mee. Maar Spaans is toch net ietsje moeilijker, vooral als je de taal niet volledig beheerst. Je verstaat niet alles wat wordt uitgelegd of je verstaat het misschien verkeerd, het tempo waarmee je studeert in je moedertaal wordt vertraagd en de Dikke Van Dale wordt je beste vriend. Ook het examen zelf wordt er wat moeilijker op, zeker als het meerkeuze vragen zijn, want daar wordt soms wat met de woorden gespeeld.
Naarmate het examen dichter komt, stijgt de stress en wordt de cursus in een steeds hoger tempo erdoor gejaagd. Stress kan echter een positieve invloed hebben, zolang het maar met mate is. Er bestaat dus zoiets als optimale stress. Eens het stressniveau te hoog wordt, heeft hij een negatieve werking. Wie meer wil weten over stress en dergelijke moet maar eens een cursus psychologie ter hand nemen of de volgende link bekijken (http://www.guidetopsychology.com/stress.htm).
Met de woordenboeken in de hand, ga je dan maar naar het examen. Je weet niet goed wat te verwachten van het examen dat voor je ligt, tot de verlossende woordjes eraan komen: “jullie mogen NU beginnen”. Je draait je blad om en laat je volledig gaan, met de hoop op een goede afloop. Sommige leerkrachten kunnen die hoop al snel in de grond boren. Ze hebben daar genoeg manieren voor. Een inleidend verhaaltje over “Hamlet” en “Shakespeare” op een examen van bedrijfspolitiek kan je aardig in de war brengen!
donderdag 24 januari 2008
Onder de Spaanse zon (XII)
Ook in Spanje moeten studenten lessen volgen, projecten afwerken en examens afleggen. Matthieu Deram (student marketing) is een bevoorrechte ooggetuige, want hij studeert momenteel aan de Universiteit van León.
Donderdag 17 januari 2008
De laatste week nadert zo langzaam aan en de lessen beginnen stilaan op hun einde te lopen. Sommige professoren moeten er nog een paar laatste hoofdstukken doorjagen, anderen hebben tijd over en laten ons wat meer tijd om te studeren. Ook de projecten lopen stilaan op het einde, met alle gevolgen vandien.
Iedereen heeft het wel al meegemaakt: De paniek komt dichterbij, de deadline staat voor de deur en er is nog zoveel werk te doen. Hier en daar is iets misgelopen of ben je iets vergeten en moet je nog vlug terug dingen opzoeken. Tot overmaat van ramp heb je een computerprobleempje en ben je deels/alles kwijt. Er zijn zoveel dingen die kunnen gebeuren bij projecten. Een wijs persoon maakt back-ups op zoveel mogelijke media! Kwestie van zeker te zijn, zullen we maar zeggen.
Wanneer eenmaal het werkje zijn einddoel bereikt heeft is er nog... de presentatie, voor velen onder ons één van de meest gevreesde momenten in een project. Met een uiterste precisie worden de dia’s gemaakt. Er mag niks verkeerd aan zijn, dit is immers het moment waarop de leerkrachten kunnen vragen stellen! Interactie kan soms een vreselijk ding zijn. Ik denk zelfs dat sommige docenten er plezier in hebben om hun studenten zo te zien afzien, hoewel ze het waarschijnlijk nooit zullen toegeven.
Dan is het moment van de waarheid daar, met knikkende knieën sta je vooraan in de klas. Al die ogen op je gericht. Alsof je geëxecuteerd zal worden door een peloton infanteristen. Nog vlug en schietgebedje en dan begin je er maar aan. Naarmate de slides de revue passeren gaan de zenuwen terug liggen. En dan is het tijd voor de vragenronde… de Spaanse Inquisitie herbeleeft zijn gloriedagen.
Als student in de marketing is dit een veelvoorkomend verhaaltje. Gelukkig heb je na een tijdje al wat ervaring met het maken van presentaties en met de voorkeuren van de leerkrachten. De vrees van voor een groep te moeten spreken, overwin je zeker en vast in de marketing. Met de steun van de medestudenten en in sommige gevallen met de tips van de docenten zelf.
Hier in Spanje heb ik ook al redelijk wat presentaties moeten doen, over het algemeen lukt dit wel, hoewel de factor van de vreemde taal zeker niet te onderschatten is. Je moet zoeken naar je woorden en je weet niet altijd de juiste uitdrukkingen. De lectoren en de andere studenten hebben wel begrip en respect voor je situatie, sommigen beweren dat het niets voor hen zou zijn. Momenteel heb ik nog 2 presentaties te gaan om me daarna vol moed in de boeken te storten. Hopelijk loopt dat goed af!
Donderdag 17 januari 2008
De laatste week nadert zo langzaam aan en de lessen beginnen stilaan op hun einde te lopen. Sommige professoren moeten er nog een paar laatste hoofdstukken doorjagen, anderen hebben tijd over en laten ons wat meer tijd om te studeren. Ook de projecten lopen stilaan op het einde, met alle gevolgen vandien.
Iedereen heeft het wel al meegemaakt: De paniek komt dichterbij, de deadline staat voor de deur en er is nog zoveel werk te doen. Hier en daar is iets misgelopen of ben je iets vergeten en moet je nog vlug terug dingen opzoeken. Tot overmaat van ramp heb je een computerprobleempje en ben je deels/alles kwijt. Er zijn zoveel dingen die kunnen gebeuren bij projecten. Een wijs persoon maakt back-ups op zoveel mogelijke media! Kwestie van zeker te zijn, zullen we maar zeggen.
Wanneer eenmaal het werkje zijn einddoel bereikt heeft is er nog... de presentatie, voor velen onder ons één van de meest gevreesde momenten in een project. Met een uiterste precisie worden de dia’s gemaakt. Er mag niks verkeerd aan zijn, dit is immers het moment waarop de leerkrachten kunnen vragen stellen! Interactie kan soms een vreselijk ding zijn. Ik denk zelfs dat sommige docenten er plezier in hebben om hun studenten zo te zien afzien, hoewel ze het waarschijnlijk nooit zullen toegeven.
Dan is het moment van de waarheid daar, met knikkende knieën sta je vooraan in de klas. Al die ogen op je gericht. Alsof je geëxecuteerd zal worden door een peloton infanteristen. Nog vlug en schietgebedje en dan begin je er maar aan. Naarmate de slides de revue passeren gaan de zenuwen terug liggen. En dan is het tijd voor de vragenronde… de Spaanse Inquisitie herbeleeft zijn gloriedagen.
Als student in de marketing is dit een veelvoorkomend verhaaltje. Gelukkig heb je na een tijdje al wat ervaring met het maken van presentaties en met de voorkeuren van de leerkrachten. De vrees van voor een groep te moeten spreken, overwin je zeker en vast in de marketing. Met de steun van de medestudenten en in sommige gevallen met de tips van de docenten zelf.
Hier in Spanje heb ik ook al redelijk wat presentaties moeten doen, over het algemeen lukt dit wel, hoewel de factor van de vreemde taal zeker niet te onderschatten is. Je moet zoeken naar je woorden en je weet niet altijd de juiste uitdrukkingen. De lectoren en de andere studenten hebben wel begrip en respect voor je situatie, sommigen beweren dat het niets voor hen zou zijn. Momenteel heb ik nog 2 presentaties te gaan om me daarna vol moed in de boeken te storten. Hopelijk loopt dat goed af!
maandag 21 januari 2008
Onder de Spaanse zon (XI)
Reizen in de eenentwintigste eeuw. Nu hij in Spanje studeert, is het voor Matthieu Deram een factor waarmee hij rekening moet houden. Vandaag vertelt hij het relaas van zijn laatste vlucht naar zijn tweede thuisland. Zijn andere stukjes lees je hier.
Maandag 7 januari 2008
De technologische vooruitgang in de 20ste eeuw heeft van reizen een waar plezier gemaakt, of het toch véél verbeterd! Vanuit Brussel staat men in 10u vliegen in New York waar men er vroeger 3 weken of meer met de boot moest varen.
Hoewel het reizen véél vlugger kan met behulp van het vliegtuig mag men het toch niet onderschatten. Klein voorbeeldje: Gisteren ben ik omstreek 11u40 vertrokken bij mij thuis richting Charleroi Airport, mooi op tijd om in te checken en nog wat te eten. Om 15u steeg de Boeing 737-800 van Ryanair op en landde omstreeks 16u55 in Valladolid (Spanje). Daar moest ik een zenuwslopende half uur wachten op mijn bagage waardoor ik mijn bus naar León van 17u15 gemist heb (hoewel ik betwijfel dat hij er ooit was).
Op de internetsite van de busdienst stond vermeld dat de volgende bus pas om 22u15 was. Het werd dus een lange namiddag op het vliegveld. Uit een vorige ervaring wist ik dat het mogelijk was dat er ook een bus was rond 20u15, hoewel niet vermeld op de site. Een ouder koppel was ook aan het wachten op dezelfde bus en had tickets voor de bus van 20u05. Een graantje hoop in het wachten. Na 3u me bezighouden met kleine domme dingen in het vliegveld kwam de bus dan eindelijk aan omstreeks 20u40.
Na een rit van een kleine 2u was ik dan eindelijk aangekomen in het busstation van León tegen 22u15. Om me wat geld uit te sparen en nog wat fysieke oefening te doen ben ik te voet naar mijn kot gewandeld (met een kleine 25kg bagage) om uiteindelijk om 22.50 uitgeput in mijn kamer binnen te vallen. Dus iets meer dan 11u na mijn vertrek thuis in België ben ik op mijn bestemming aangekomen.
Reizen is kan dus nog altijd een ware marteling zijn, zeker als ge op het openbaar vervoer moet rekenen. Zij hebben soms de neiging te laat te zijn, niet alleen in België! Want als je het mij vraagt zijn de Belgische vervoersdiensten nog redelijk in orde (hoewel ze ook hun momentjes hebben). Vlug nog een kleine tip voor wie op reis vertrekt: neem een boek of iets anders waar je je lang mee kan bezighouden...
zondag 20 januari 2008
Onder de Spaanse zon (X)
Matthieu Deram (student marketing) studeert een jaartje aan de Universiteit van León (Spanje). Tijdens de kerstvakantie was hij nog eens in België. De andere stukjes van Matthieu vind je hier.
Zondag 6 januari 2008
De kerstvakantie is net afgelopen en ik ben net terug in Spanje. De vakantie in België op zich was zeker geslaagd. Het weerzien van de vrienden, familiefeestjes, een concert, de overgang van oud naar nieuw vieren, … wat kan je nog meer vragen?
Op woensdag 19 december ben ik vertrokken richting België en omstreeks 22u30 ben ik in Brugge aangekomen, net te laat voor de infoavond internationalisering dus. Eerst wat tijd doorgebracht met mijn vriendin om dan effectief naar huis te gaan. Wat doet het deugd om na een lange tijd nog eens in je eigen grote en warme bed te kunnen liggen, een heerlijk gevoel. “home sweet home” is misschien cliché, maar in zekere mate klopt het toch.
Iets wat me wel opviel in België is de vragen die de mensen stellen over mijn ervaringen in Spanje. Het zijn bijna altijd dezelfde vragen die terugkeren. “Lukt dat een beetje?” “Heb je dan les in het Engels of in het Spaans?” “Hoe zit dat met die examens, mag je die in het Engels doen?”. Van de meeste mensen krijg je zelfs een zekere bewondering “Goh, ik zou da niet zien zitten hoor” of “alles in’t Spaans? En dat lukt jou? Da zou ik niet kunnen” en dergelijke dingen. Maar toch blijven het bijna altijd dezelfde vragen zijn of toch in het begin.
Hoewel de vakantie voor mij ongeveer 2,5 weken duurde had ik toch geen tijd om alles wat ik wou doen te doen. Misschien ook door een beetje slecht time management of gebrek aan vervoer en financiële middelen.
En omdat het nooit te laat is om iets toe te wensen: een gelukkig 2008 !!!
Zondag 6 januari 2008
De kerstvakantie is net afgelopen en ik ben net terug in Spanje. De vakantie in België op zich was zeker geslaagd. Het weerzien van de vrienden, familiefeestjes, een concert, de overgang van oud naar nieuw vieren, … wat kan je nog meer vragen?
Op woensdag 19 december ben ik vertrokken richting België en omstreeks 22u30 ben ik in Brugge aangekomen, net te laat voor de infoavond internationalisering dus. Eerst wat tijd doorgebracht met mijn vriendin om dan effectief naar huis te gaan. Wat doet het deugd om na een lange tijd nog eens in je eigen grote en warme bed te kunnen liggen, een heerlijk gevoel. “home sweet home” is misschien cliché, maar in zekere mate klopt het toch.
Iets wat me wel opviel in België is de vragen die de mensen stellen over mijn ervaringen in Spanje. Het zijn bijna altijd dezelfde vragen die terugkeren. “Lukt dat een beetje?” “Heb je dan les in het Engels of in het Spaans?” “Hoe zit dat met die examens, mag je die in het Engels doen?”. Van de meeste mensen krijg je zelfs een zekere bewondering “Goh, ik zou da niet zien zitten hoor” of “alles in’t Spaans? En dat lukt jou? Da zou ik niet kunnen” en dergelijke dingen. Maar toch blijven het bijna altijd dezelfde vragen zijn of toch in het begin.
Hoewel de vakantie voor mij ongeveer 2,5 weken duurde had ik toch geen tijd om alles wat ik wou doen te doen. Misschien ook door een beetje slecht time management of gebrek aan vervoer en financiële middelen.
En omdat het nooit te laat is om iets toe te wensen: een gelukkig 2008 !!!
vrijdag 18 januari 2008
Onder de Spaanse zon (IX)
Van Erasmusstudenten wordt wel eens gezegd dat ze langdurig met vakantie gaan in plaats van te gaan studeren in het buitenland. Toch vergt het behoorlijk wat inspanning om je ter plaatse te integreren. Lees er het volgende stukje van Matthieu Deram (student marketing) maar op na. Zijn andere stukjes kan je hier lezen.
zondag 25 november 2007
Het is vaak niet gemakkelijk om als nieuweling je plaatste in de groep te vinden. Als Erasmusstudent (lees: buitenlander) is dit vaak nog moeilijker door de taalbarrière. Dit is waarschijnlijk een van de grootste redenen dat de Erasmus studenten over het algemeen meer naar zichzelf neigen dan naar de plaatselijke bevolking.
Na enige moeite heb ik me toch al wat kunnen integreren in mijn klas. Het is een relatief klein klasje, wat iets in mijn voordeel speelt, denk ik. Groepswerkjes zijn ook een ideale manier om contacten te leggen. Na verloop van tijd merk je wel dat ze meer en makkelijker met jou komen praten over allerhande. Zeer regelmatig over hoe het er in België aan toe gaat.
Om de sfeer in de klas optimaal te houden, organiseert mijn (en naar verluidt ook andere klassen) af en toe een soort etentje met iedereen die mee wil en kan. Vrijdag was het dan zo ver, ik had mij natuurlijk ook ingeschreven. Naar goeie Spaanse gewoonte was het merendeel te laat, hoewel ze altijd zullen beweren dat de Spanjaarden redelijk punctueel zijn. Na een klein aperitiefje zijn we dan maar naar het restaurant getrokken. Het was pas tegen 23u dat we eten voorgeschoteld kregen. Voor de Spanjaarden nog een relatief normaal uur maar Jesse (een Finse student) en ikzelf waren al behoorlijk hongerig. Het eten op zich was dik in orde, we zaten dan ook in de “beste” pizzeria van de stad.
Na het etentje trokken we naar de plaatselijke cafés om uit te gaan tot in de vroege uurtjes. Logisch ook daar we pas om 00:30 uit het restaurant vertrokken zijn. Ik heb ook iemand horen zeggen dat iemands ware aard naar boven komt als ze wat gedronken hebben. Mede daardoor was ik wat nieuwsgierig hoe de avond ging aflopen. Ik stond voor een aangename verrassing. Niet alleen dat het een hechte groep is maar ook dat ze openstaan voor de Erasmus studenten. Hoewel er maar 2 aanwezig waren, werden we in de gesprekken betrokken, getrakteerd en aangemoedigd om te dansen. Dat laatste was het grootste probleem, Flamenco en aanverwanten zijn immers niet mijn beste kant…
Het was een lange, zware maar boeiende nacht, en nu moet ik enkel nog wachten tot de volgende editie, waarschijnlijk kort voor de kerstvakantie.
zondag 25 november 2007
Het is vaak niet gemakkelijk om als nieuweling je plaatste in de groep te vinden. Als Erasmusstudent (lees: buitenlander) is dit vaak nog moeilijker door de taalbarrière. Dit is waarschijnlijk een van de grootste redenen dat de Erasmus studenten over het algemeen meer naar zichzelf neigen dan naar de plaatselijke bevolking.
Na enige moeite heb ik me toch al wat kunnen integreren in mijn klas. Het is een relatief klein klasje, wat iets in mijn voordeel speelt, denk ik. Groepswerkjes zijn ook een ideale manier om contacten te leggen. Na verloop van tijd merk je wel dat ze meer en makkelijker met jou komen praten over allerhande. Zeer regelmatig over hoe het er in België aan toe gaat.
Om de sfeer in de klas optimaal te houden, organiseert mijn (en naar verluidt ook andere klassen) af en toe een soort etentje met iedereen die mee wil en kan. Vrijdag was het dan zo ver, ik had mij natuurlijk ook ingeschreven. Naar goeie Spaanse gewoonte was het merendeel te laat, hoewel ze altijd zullen beweren dat de Spanjaarden redelijk punctueel zijn. Na een klein aperitiefje zijn we dan maar naar het restaurant getrokken. Het was pas tegen 23u dat we eten voorgeschoteld kregen. Voor de Spanjaarden nog een relatief normaal uur maar Jesse (een Finse student) en ikzelf waren al behoorlijk hongerig. Het eten op zich was dik in orde, we zaten dan ook in de “beste” pizzeria van de stad.
Na het etentje trokken we naar de plaatselijke cafés om uit te gaan tot in de vroege uurtjes. Logisch ook daar we pas om 00:30 uit het restaurant vertrokken zijn. Ik heb ook iemand horen zeggen dat iemands ware aard naar boven komt als ze wat gedronken hebben. Mede daardoor was ik wat nieuwsgierig hoe de avond ging aflopen. Ik stond voor een aangename verrassing. Niet alleen dat het een hechte groep is maar ook dat ze openstaan voor de Erasmus studenten. Hoewel er maar 2 aanwezig waren, werden we in de gesprekken betrokken, getrakteerd en aangemoedigd om te dansen. Dat laatste was het grootste probleem, Flamenco en aanverwanten zijn immers niet mijn beste kant…
Het was een lange, zware maar boeiende nacht, en nu moet ik enkel nog wachten tot de volgende editie, waarschijnlijk kort voor de kerstvakantie.
donderdag 17 januari 2008
Onder de Spaanse zon (VIII)
Hoe zou het nog met Matthieu Deram zijn? Hij studeert nog steeds marketing aan de Universiteit van León (Spanje) via een Europees uitwisselingsprogramma. Wil je de andere delen lezen, dan kan dat hier.Vrijdag 23 november 2007
Als je aan studenten vraagt wat het ergste stukje van hun opleiding is, dan zul je meermaals "al die projecten" horen. Projecten zijn deel van de opleiding, zeker die van marketing, en moeten nu eenmaal gedaan worden. Maar - zoals dat met vele dingen gaat - je hebt toffe projecten en minder toffe. Vaak hangt het af van de lectoren hoe een project en les ervaren wordt.
Ook hier in Spanje heb ik projecten, meer dan mijn Belgische collega’s zelfs. We hebben hier een project waarin mijn werkgroepje de gewoontes van de Spaanse jeugd met betrekking tot het downloaden van muziek zal onderzoeken, op zijn minst een actueel en interessant thema, als je het mij vraagt. Voor dit marktonderzoek moesten we een vijftal interviews afleggen, onder andere met enkele experts. Ik kende gelukkig een student geluidsingenieur die ook muzikant is. Het interview met hem was interessant, niet alleen door het onderwerp, maar ook door de manier waarop we dit gedaan hebben. We hebben het interview als een radioprogramma opgenomen en op een cd gebrand die we dan bij het dossier zullen bijvoegen.
Voor mij was het de eerste ervaring in een muziekindustrie, hoewel de "studio" geïmproviseerd was. Je kan tegenwoordig véél doen met een laptop, een microfoon en de juiste software. Na ietsje meer dan anderhalf uur was het interview eindelijk ingeblikt. Toen we het achteraf beluisterden, was ik wel serieus onder de indruk van mijn accent in het Spaans, al zeg ik het zelf. Ik was tevreden met het resultaat. Het klonk zoals je het op de radio zou horen en het was iets dat ik nog nooit meegemaakt had. Nu zondag gaan we zelfs een reclamespot monteren voor een ander project. Ik kijk er nu al naar uit!
Projecten zijn dus niet altijd saai, het is soms "gewoon" een kwestie van aanpakken.
dinsdag 20 november 2007
Onder de Spaanse zon (VII)
Terwijl de regen buiten in bakken naar beneden stroomt, kunnen wij alleen maar dromen van de zon. Voor Matthieu Deram (student marketing) is de Spaanse zon echter dagelijkse realiteit. Vanuit de universiteit van León houdt hij ons op de hoogte.
(deel I, II, III, IV, V en VI kon je eerder al lezen)
Zondag 18 november 07
Het leven van een student kan wat duur zijn vooral als hij op zijn eentje aangewezen is. Iedere dag eten op tafel zetten komt soms duurder uit dan men denkt. Ook uitgaan is niet de goedkoopste hobby die je kan bedenken. Om mijn kosten wat te helpen dekken heb ik me onlangs ingeschreven als leerkracht Engels en Frans. Ik geef dus tegenwoordig privélessen vooral aan kinderen tussen 12 en 16 jaar. Ik denk dat mijn leerkrachten, vooral die van Frans, dit moeilijk zullen geloven, maar kom…
De talenkennis hier in Spanje is aan de lage kant, zeker als je het vergelijkt met die in Vlaanderen. Als Vlaamse student ASO kan je op zijn minst Nederlands, Frans en Engels als je afstudeert. Misschien kan je ze niet vlot, maar je kan je toch iet of wat uit de slag trekken indien het nodig zou zijn. Hier in Spanje ligt dat volledig anders. Spaans kunnen ze vlot, Engels niet echt en Frans nog minder. Ik heb nog horen zeggen dat ze in het laatste jaar middelbaar moeite hadden met de vervoeging van “to be”. Het zijn waarschijnlijk de extreme gevallen die ik hoor, maar welicht zit er toch iets van waarheid in. Op dat gebied ben ik zeer trots om Vlaming te zijn.
Vrijdag was mijn eerste les Engels aan 2 broers van 12 en 13 jaar. Hun niveau verwonderde me, ze hadden namelijk al sinds hun 3 jaar les Engels en het viel op. Hun niveau lag beduidend hoger dan de gemiddelde Spanjaard op die leeftijd. Hun school geeft zelfs les geschiedenis en technologische opvoeding in het Engels. Dat is volgens mij wel een grote uitzondering want ik had voordien nog nooit zoiets gehoord hier in Spanje. De eerste les viel al bij al goed mee. Het was wel wat onwennig om leerkracht te spelen maar ik denk wel dat het vlot zal wennen. Vooral het stukje waarin ik nu eens huiswerk mag geven. :-)
(deel I, II, III, IV, V en VI kon je eerder al lezen)
Zondag 18 november 07
Het leven van een student kan wat duur zijn vooral als hij op zijn eentje aangewezen is. Iedere dag eten op tafel zetten komt soms duurder uit dan men denkt. Ook uitgaan is niet de goedkoopste hobby die je kan bedenken. Om mijn kosten wat te helpen dekken heb ik me onlangs ingeschreven als leerkracht Engels en Frans. Ik geef dus tegenwoordig privélessen vooral aan kinderen tussen 12 en 16 jaar. Ik denk dat mijn leerkrachten, vooral die van Frans, dit moeilijk zullen geloven, maar kom…
De talenkennis hier in Spanje is aan de lage kant, zeker als je het vergelijkt met die in Vlaanderen. Als Vlaamse student ASO kan je op zijn minst Nederlands, Frans en Engels als je afstudeert. Misschien kan je ze niet vlot, maar je kan je toch iet of wat uit de slag trekken indien het nodig zou zijn. Hier in Spanje ligt dat volledig anders. Spaans kunnen ze vlot, Engels niet echt en Frans nog minder. Ik heb nog horen zeggen dat ze in het laatste jaar middelbaar moeite hadden met de vervoeging van “to be”. Het zijn waarschijnlijk de extreme gevallen die ik hoor, maar welicht zit er toch iets van waarheid in. Op dat gebied ben ik zeer trots om Vlaming te zijn.
Vrijdag was mijn eerste les Engels aan 2 broers van 12 en 13 jaar. Hun niveau verwonderde me, ze hadden namelijk al sinds hun 3 jaar les Engels en het viel op. Hun niveau lag beduidend hoger dan de gemiddelde Spanjaard op die leeftijd. Hun school geeft zelfs les geschiedenis en technologische opvoeding in het Engels. Dat is volgens mij wel een grote uitzondering want ik had voordien nog nooit zoiets gehoord hier in Spanje. De eerste les viel al bij al goed mee. Het was wel wat onwennig om leerkracht te spelen maar ik denk wel dat het vlot zal wennen. Vooral het stukje waarin ik nu eens huiswerk mag geven. :-)
maandag 19 november 2007
Onder de Spaanse zon (VI)
Grote verrassing vorige week, toen Matthieu Deram ons met een blitzbezoek vereerde. Matthieu is een student marketing die een deel van zijn studie in León (Spanje) afwerkt.
(deel I, II, III, IV en V kon je eerder al lezen)
Alweer is er een weekje gepasseerd hier in Spanje, en deze week was op zijn minst leuk te noemen. Vorige week woensdag ben ik naar België vertrokken om mijn vriendin en vrienden te verrassen met en blitzbezoek aan Brugge. Er waren maar een handvol mensen die wisten dat ik naar België kwam, kwestie van het risico op lekken te vermijden. Na een lange dag gevuld met busreizen, wachttijden en een vlucht van 2u was ik dan eindelijk in het land. In de auto richting Brugge was ik wat zenuwachtig, want ik wist niet of mijn vriendin nog altijd geloofde of ik wel in Spanje zat of niet. Na een zenuwslopende rit was het dan eindelijk zover, ik stond aan haar kot. Ik liep stiekem de gang in en zag dat haar deur openstond. Ik liep met veel kabaal binnen en ik zal haar gezicht nooit vergeten toen ze zich omdraaide van haar bureau. Dat alleen was de reis van 11u waard. Ze kon het niet geloven dat ik daar stond. De volgende dat stond hetzelfde te wachten voor mijn klasgenoten, maar dan minder dramatisch. Het merendeel was verbaasd dat ik daar was en samen met hen terug naar de lessen ging.
Donderdag 8 november had een dubbele betekenis: niet alleen was het een speciale datum op persoonlijk vlak, maar ook was het de marketingfuif. De fuif die jaarlijks door de derdejaars marketing georganiseerd wordt om de fondsen voor hun reisje wat te spijzen. Vorig jaar was het een geslaagd feestje en dit jaar kon ik dat natuurlijk niet missen. Na een gezellig aperitief op het kot van mijn vriendin, samen met haar kotgenoten en een tiental klasgenoten, trokken we allen richting fuif. Ter plaatse hebben we nog eens goed gefeest zoals dat in Brugge wel af en toe gebeurt.
Het weekend dat volgde was er eentje gevuld met familiebezoekjes en ik poogde ook zoveel mogelijk bij de vriendin te zijn. Het was immers voor haar dat ik naar België gekomen was. Naarmate het weekend vorderde, verminderde de sfeer duidelijk, omdat mijn vertrek weer dichter en dichter kwam. De maandag was het dan zover, we vertrokken richting Charleroi maar door een klein misverstandje met de GPS verloren we al vlug een 15-tal minuten (en we waren al in tijdsnood). Eenmaal goed en wel vertrokken, hoorden we op de radio dat enkele kilometers verder de snelweg volledig afgesloten was, ik kon dus onmogelijk nog mijn vlucht halen. Geen ramp, 2 dagen langer in België, 2 dagen langer plezier.
Nu ben ik inmiddels terug uit België en moet ik redelijk wat inhaalwerk doen. Mijn projecten en mijn lessen 1 week laten liggen, dat gebeurt niet zonder gevolgen. Ik heb deze week nog een interview te doen, volledig in het Spaans, dat zal wat worden...
(deel I, II, III, IV en V kon je eerder al lezen)
Alweer is er een weekje gepasseerd hier in Spanje, en deze week was op zijn minst leuk te noemen. Vorige week woensdag ben ik naar België vertrokken om mijn vriendin en vrienden te verrassen met en blitzbezoek aan Brugge. Er waren maar een handvol mensen die wisten dat ik naar België kwam, kwestie van het risico op lekken te vermijden. Na een lange dag gevuld met busreizen, wachttijden en een vlucht van 2u was ik dan eindelijk in het land. In de auto richting Brugge was ik wat zenuwachtig, want ik wist niet of mijn vriendin nog altijd geloofde of ik wel in Spanje zat of niet. Na een zenuwslopende rit was het dan eindelijk zover, ik stond aan haar kot. Ik liep stiekem de gang in en zag dat haar deur openstond. Ik liep met veel kabaal binnen en ik zal haar gezicht nooit vergeten toen ze zich omdraaide van haar bureau. Dat alleen was de reis van 11u waard. Ze kon het niet geloven dat ik daar stond. De volgende dat stond hetzelfde te wachten voor mijn klasgenoten, maar dan minder dramatisch. Het merendeel was verbaasd dat ik daar was en samen met hen terug naar de lessen ging.
Donderdag 8 november had een dubbele betekenis: niet alleen was het een speciale datum op persoonlijk vlak, maar ook was het de marketingfuif. De fuif die jaarlijks door de derdejaars marketing georganiseerd wordt om de fondsen voor hun reisje wat te spijzen. Vorig jaar was het een geslaagd feestje en dit jaar kon ik dat natuurlijk niet missen. Na een gezellig aperitief op het kot van mijn vriendin, samen met haar kotgenoten en een tiental klasgenoten, trokken we allen richting fuif. Ter plaatse hebben we nog eens goed gefeest zoals dat in Brugge wel af en toe gebeurt.
Het weekend dat volgde was er eentje gevuld met familiebezoekjes en ik poogde ook zoveel mogelijk bij de vriendin te zijn. Het was immers voor haar dat ik naar België gekomen was. Naarmate het weekend vorderde, verminderde de sfeer duidelijk, omdat mijn vertrek weer dichter en dichter kwam. De maandag was het dan zover, we vertrokken richting Charleroi maar door een klein misverstandje met de GPS verloren we al vlug een 15-tal minuten (en we waren al in tijdsnood). Eenmaal goed en wel vertrokken, hoorden we op de radio dat enkele kilometers verder de snelweg volledig afgesloten was, ik kon dus onmogelijk nog mijn vlucht halen. Geen ramp, 2 dagen langer in België, 2 dagen langer plezier.
Nu ben ik inmiddels terug uit België en moet ik redelijk wat inhaalwerk doen. Mijn projecten en mijn lessen 1 week laten liggen, dat gebeurt niet zonder gevolgen. Ik heb deze week nog een interview te doen, volledig in het Spaans, dat zal wat worden...
maandag 12 november 2007
Onder de Spaanse zon (V)
Vandaag lees je het (voorlopig) laatste deel uit het dagboek van Matthieu Deram. Matthieu studeert er marketing aan de universiteit van León. Deel I, deel II, deel III en deel IV kon je hier tijdens de voorbije dagen al lezen.
dinsdag 6 november 2007
Het leven op een studentenkot loopt niet altijd van een leien dakje. Samenleven kan moeilijk zijn maar mits een paar simpele afspraken kan het al heel wat leuker worden. Hier in Spanje woon ik in een klein appartementje met 3 slaapkamers, een klein keukentje, woonkamer en badkamertje. Alles wat we dus nodig hebben om normaal te leven. Bij aankomst waren alle 3 de slaapkamers bezet. Één van mijn 2 flatgenoten had een beetje moeite met orde en netheid. Hij liet zijn afwas staan, zijn vuiligheid lag overal en nog veel meer. Gelukkig vertrok hij enkele weken later naar een ander kot en toen waren we nog met 2. Agustin, mijn andere flatgenoot, valt zeer goed mee. Hij is over het algemeen netjes en vriendelijk. Het leven met 2 op het appartement was ideaal! Vorige week werd onze droom lichtjes verstoord toen we vernamen dat we een nieuwe flatgenoot mochten verwachten. Een lichte paniek ontstond omdat we vreesden voor een herhaling van bepaalde feiten. Gisteren was de dag aangebruiken en is Victor aangekomen. Tot nu toe heb ik geen klachten over Victor. Hij is vriendelijk en vroeg direct wat de regels waren over het poetsen, de vuilnis, de afwas en dergelijke. Ook doet hij me een beetje denken aan Herman Brusselmans. Lang zwart haar, brilletje, groot, redelijk mager, … ik vind het nog grappig. Zo voel ik me meer in België.
De aankomst van Victor was gisteren niet de enige verrassing. Gisteren in de late namiddag werd ik gebeld door een voor mij onbekend Belgisch nummer. Het verbaasde mij lichtjes, want ik krijg hier zelden telefoontjes. Het bleek een docent van departement Simon Stevin te zijn, die even wou weten hoe het met me ging in Spanje. Mijn klasgenoten waren ook in de buurt, omdat iedereen naar het studentenmarketingcongres was geweest en ze samen iets waren gaan drinken. Zo heb ik zelfs nog met een paar van mijn klasgenoten kunnen spreken. Het doet wel deugd om te weten dat ze daar in Simon Stevin nog af en toe eens aan je denken. Het is misschien een kleine school vergeleken met de Universiteit van Gent of Leuven, maar dat heeft toch zo zijn charmes. De docenten kennen jou en jij kent hen. De drempel om iets te vragen (persoonlijk of zakelijk) licht dus veel lager, wat in mijn mening alleen maar bijdraagt tot de sfeer en het leerproces.
dinsdag 6 november 2007
Het leven op een studentenkot loopt niet altijd van een leien dakje. Samenleven kan moeilijk zijn maar mits een paar simpele afspraken kan het al heel wat leuker worden. Hier in Spanje woon ik in een klein appartementje met 3 slaapkamers, een klein keukentje, woonkamer en badkamertje. Alles wat we dus nodig hebben om normaal te leven. Bij aankomst waren alle 3 de slaapkamers bezet. Één van mijn 2 flatgenoten had een beetje moeite met orde en netheid. Hij liet zijn afwas staan, zijn vuiligheid lag overal en nog veel meer. Gelukkig vertrok hij enkele weken later naar een ander kot en toen waren we nog met 2. Agustin, mijn andere flatgenoot, valt zeer goed mee. Hij is over het algemeen netjes en vriendelijk. Het leven met 2 op het appartement was ideaal! Vorige week werd onze droom lichtjes verstoord toen we vernamen dat we een nieuwe flatgenoot mochten verwachten. Een lichte paniek ontstond omdat we vreesden voor een herhaling van bepaalde feiten. Gisteren was de dag aangebruiken en is Victor aangekomen. Tot nu toe heb ik geen klachten over Victor. Hij is vriendelijk en vroeg direct wat de regels waren over het poetsen, de vuilnis, de afwas en dergelijke. Ook doet hij me een beetje denken aan Herman Brusselmans. Lang zwart haar, brilletje, groot, redelijk mager, … ik vind het nog grappig. Zo voel ik me meer in België.
De aankomst van Victor was gisteren niet de enige verrassing. Gisteren in de late namiddag werd ik gebeld door een voor mij onbekend Belgisch nummer. Het verbaasde mij lichtjes, want ik krijg hier zelden telefoontjes. Het bleek een docent van departement Simon Stevin te zijn, die even wou weten hoe het met me ging in Spanje. Mijn klasgenoten waren ook in de buurt, omdat iedereen naar het studentenmarketingcongres was geweest en ze samen iets waren gaan drinken. Zo heb ik zelfs nog met een paar van mijn klasgenoten kunnen spreken. Het doet wel deugd om te weten dat ze daar in Simon Stevin nog af en toe eens aan je denken. Het is misschien een kleine school vergeleken met de Universiteit van Gent of Leuven, maar dat heeft toch zo zijn charmes. De docenten kennen jou en jij kent hen. De drempel om iets te vragen (persoonlijk of zakelijk) licht dus veel lager, wat in mijn mening alleen maar bijdraagt tot de sfeer en het leerproces.
zaterdag 10 november 2007
Onder de Spaanse zon (IV)
Onder de Spaanse zon van León studeert Matthieu Deram marketing. Hij houdt voor ons gedurende vijf dagen een dagboek bij. Vandaag zijn we bij deel IV. Eerder kon je al deel I, deel II en deel III lezen.
Zaterdag 3 november 2007
Deze week was een drukke week. Ik moest nog wat presentaties doen in verband met wat werkjes maar ik had ook nog eens bezoek! Mijn vriendin en mijn beste klasgenoot zijn samen een bezoekje komen brengen. Maandagavond zijn ze aangekomen in Valladolid waarna ik ze daar een kleine rondleiding heb gegeven. Dinsdag zijn we hier in León gebleven en hebben we de vele interessante dingen bezocht zoals onder andere: het MUSAC (museum voor schone kunsten), de kathedraal, San Marcos, … Ze waren behoorlijk onder de indruk.
Woensdag zijn we naar Valencia de Don Juan getrokken, nee niet het grote en mooie Valencia aan de Middellandse Zee maar een klein dorpje op een 40 tal km van León. Daar staat immers een mooi kasteel waar we lekker in de zon gepicknickt hebben. Jammer genoeg moest ik om 16u in de les zijn dus konden we niet zo lang ter plaatse blijven. Het leven van een student kan hard zijn!
Donderdag stond paardrijden op het menu, of tenminste toch voor Kevin. Daarna zijn we Mexicaans gaan eten in een restaurantje hier in León. Het was eens iets anders, de Mexicaanse keuken is op zen minst een avontuur, zeker voor zij die niet zo aan pikant eten. Na het feestmaal hebben we de lange trektocht naar Madrid gedaan waar ze de vrijdagmorgen al hun vlucht hadden. Het was een (veel te) kort bezoek maar toch was het fijn om ze nog eens terug te zien. Nu zal het wachten zijn tot de kerstvakantie, dan kom ik terug naar België voor de feestdagen.
Zaterdag 3 november 2007
Deze week was een drukke week. Ik moest nog wat presentaties doen in verband met wat werkjes maar ik had ook nog eens bezoek! Mijn vriendin en mijn beste klasgenoot zijn samen een bezoekje komen brengen. Maandagavond zijn ze aangekomen in Valladolid waarna ik ze daar een kleine rondleiding heb gegeven. Dinsdag zijn we hier in León gebleven en hebben we de vele interessante dingen bezocht zoals onder andere: het MUSAC (museum voor schone kunsten), de kathedraal, San Marcos, … Ze waren behoorlijk onder de indruk.
Woensdag zijn we naar Valencia de Don Juan getrokken, nee niet het grote en mooie Valencia aan de Middellandse Zee maar een klein dorpje op een 40 tal km van León. Daar staat immers een mooi kasteel waar we lekker in de zon gepicknickt hebben. Jammer genoeg moest ik om 16u in de les zijn dus konden we niet zo lang ter plaatse blijven. Het leven van een student kan hard zijn!
Donderdag stond paardrijden op het menu, of tenminste toch voor Kevin. Daarna zijn we Mexicaans gaan eten in een restaurantje hier in León. Het was eens iets anders, de Mexicaanse keuken is op zen minst een avontuur, zeker voor zij die niet zo aan pikant eten. Na het feestmaal hebben we de lange trektocht naar Madrid gedaan waar ze de vrijdagmorgen al hun vlucht hadden. Het was een (veel te) kort bezoek maar toch was het fijn om ze nog eens terug te zien. Nu zal het wachten zijn tot de kerstvakantie, dan kom ik terug naar België voor de feestdagen.
vrijdag 9 november 2007
Onder de Spaanse zon (III)
Matthieu Deram is één van die studenten, die de stap naar het buitenland zetten. Aan de universiteit van León (Spanje) werkt hij een deel van zijn studie marketing af. Deel I en deel II van zijn verhaal kon je de voorbije dagen lezen op deze blog. Vandaag is het tijd voor deel III.
Zondag 28 oktober 2007
Gisteren was er hier in León een optocht voor de onafhankelijkheid van León. Spanje is onderverdeeld in verscheidene “gemeenschappen” zoals Galicië, Catalonië, het Baskenland, … één van die gemeenschappen is “Castilla Y León”. Ondanks de naam van de gemeenschap is de provincie Valladolid ook deel van deze gemeenschap en precies daaraan storen sommigen zich hier. Als je hier in León iets positiefs over Valladolid zegt, zit de kans er dik in dat je op redelijk wat kritiek zal stuiten. Naar verluidt hebben ze hun positie in de gemeenschap "gestolen" en hebben ze in feite niks met deze gemeenschap te maken. Omdat ik niet echt over objectieve meningen beschik, kan ik ook niet echt zeggen wie gelijk heeft. Wat me wel opvalt is dat dit fenomeen niet alleen hier zich voordoet maar over heel Spanje. De ETA en de Baskische onafhankelijkheidsdrang is een wereldbekend fenomeen, maar ook Catalonië wil zich afscheiden van Spanje.
In mijn lessen Spaanse economie heeft de docente (mevrouw Rabanal) ons verteld dat dit een gevolg is van de dictatuur. Onder Franco zijn de Spanjaarden en de vele verscheidene regio’s onderdrukt en na al die jaren zijn ze losgelaten en willen ze compenseren door zich onafhankelijk te maken en eigen baas te zijn.
Hier in León willen ze bij mijn weten geen afhankelijk land worden maar willen ze wel dat de gemeenschap “Castilla y León” zich afscheidt van de provincie Valladolid. Toch is het ook een gevolg van de dictatuur, volgens mevrouw Rabanal. In België hebben we ook een ingewikkeld staatssysteem, maar toch denk ik dat het percentage dat onafhankelijk wil zijn lager ligt dan hier in Spanje. Nu met de politieke crisis komt het wel wat meer naar boven, maar toch. Ik denk niet dat het zover zal komen, we zullen moeten afwachten.
Zondag 28 oktober 2007
Gisteren was er hier in León een optocht voor de onafhankelijkheid van León. Spanje is onderverdeeld in verscheidene “gemeenschappen” zoals Galicië, Catalonië, het Baskenland, … één van die gemeenschappen is “Castilla Y León”. Ondanks de naam van de gemeenschap is de provincie Valladolid ook deel van deze gemeenschap en precies daaraan storen sommigen zich hier. Als je hier in León iets positiefs over Valladolid zegt, zit de kans er dik in dat je op redelijk wat kritiek zal stuiten. Naar verluidt hebben ze hun positie in de gemeenschap "gestolen" en hebben ze in feite niks met deze gemeenschap te maken. Omdat ik niet echt over objectieve meningen beschik, kan ik ook niet echt zeggen wie gelijk heeft. Wat me wel opvalt is dat dit fenomeen niet alleen hier zich voordoet maar over heel Spanje. De ETA en de Baskische onafhankelijkheidsdrang is een wereldbekend fenomeen, maar ook Catalonië wil zich afscheiden van Spanje.
In mijn lessen Spaanse economie heeft de docente (mevrouw Rabanal) ons verteld dat dit een gevolg is van de dictatuur. Onder Franco zijn de Spanjaarden en de vele verscheidene regio’s onderdrukt en na al die jaren zijn ze losgelaten en willen ze compenseren door zich onafhankelijk te maken en eigen baas te zijn.
Hier in León willen ze bij mijn weten geen afhankelijk land worden maar willen ze wel dat de gemeenschap “Castilla y León” zich afscheidt van de provincie Valladolid. Toch is het ook een gevolg van de dictatuur, volgens mevrouw Rabanal. In België hebben we ook een ingewikkeld staatssysteem, maar toch denk ik dat het percentage dat onafhankelijk wil zijn lager ligt dan hier in Spanje. Nu met de politieke crisis komt het wel wat meer naar boven, maar toch. Ik denk niet dat het zover zal komen, we zullen moeten afwachten.
donderdag 8 november 2007
Onder de Spaanse zon (II)
Een groeiende groep studenten verkiest om een bepaalde periode in het buitenland te gaan studeren. Matthieu Deram is student marketing en studeert momenteel aan de universiteit van León, in Spanje. Van onder de Spaanse zon hield hij voor ons 1 week een dagboek bij. Gisteren kreeg je deel I te lezen, vandaag ontdek je deel II.
Zaterdag 27 oktober 2007
Eén van de eerste dingen die je opvalt als je in Spanje komt wonen, zijn de verschillen in gewoontes. De openingsuren van de winkels, de lesuren, de kantooruren, … allemaal verschillen ze van de Belgische. Hier in Spanje beginnen de scholen pas om 9u met de lessen. De lessen duren tot rond 13u30 à 14u en dan is het lunchpauze. De middelbare scholen hebben géén les in de namiddag! Op de universiteit beginnen de lessen terug om 16u en eindigen ze omstreeks 21u.
Het is echter slechts de minderheid die les heeft in de namiddag. Ook de winkels volgen min of meer dit schema. Ze gaan slechts open om 17u en sluiten terug om ongeveer 20u30. De supermarkten en dergelijke blijven wel open over de middag. Het is een aanpassing; meer dan eens heb ik om 15u voor een gesloten winkel gestaan. Ik heb ondertussen mijn lesje wel geleerd.
Hier op de universiteit van León is Marketing of “licenciatura en Investigación y técnicas de Mercado” (kortweg ITM) een 2de cyclus-richting. Dit betekent dat je al een diploma hoger onderwijs moet bezitten eer je kunt beginnen aan deze richting. De gemiddelde leeftijd van mijn klas ligt dan ook ietwat hoger dan in Brugge. Er zijn ook enkele studenten die een 1ste cyclus-studie gekozen hebben en één vak als extra vak nemen uit ITM.
Omdat de meeste mensen die een 2de cyclus-studie nemen zijn de lessen allemaal “ 's namiddags” na 16u. Mij hoor je niet klagen, ik ben nooit een ochtendmens geweest en zal het waarschijnlijk ook nooit worden.
Zaterdag 27 oktober 2007
Eén van de eerste dingen die je opvalt als je in Spanje komt wonen, zijn de verschillen in gewoontes. De openingsuren van de winkels, de lesuren, de kantooruren, … allemaal verschillen ze van de Belgische. Hier in Spanje beginnen de scholen pas om 9u met de lessen. De lessen duren tot rond 13u30 à 14u en dan is het lunchpauze. De middelbare scholen hebben géén les in de namiddag! Op de universiteit beginnen de lessen terug om 16u en eindigen ze omstreeks 21u.
Het is echter slechts de minderheid die les heeft in de namiddag. Ook de winkels volgen min of meer dit schema. Ze gaan slechts open om 17u en sluiten terug om ongeveer 20u30. De supermarkten en dergelijke blijven wel open over de middag. Het is een aanpassing; meer dan eens heb ik om 15u voor een gesloten winkel gestaan. Ik heb ondertussen mijn lesje wel geleerd.
Hier op de universiteit van León is Marketing of “licenciatura en Investigación y técnicas de Mercado” (kortweg ITM) een 2de cyclus-richting. Dit betekent dat je al een diploma hoger onderwijs moet bezitten eer je kunt beginnen aan deze richting. De gemiddelde leeftijd van mijn klas ligt dan ook ietwat hoger dan in Brugge. Er zijn ook enkele studenten die een 1ste cyclus-studie gekozen hebben en één vak als extra vak nemen uit ITM.
Omdat de meeste mensen die een 2de cyclus-studie nemen zijn de lessen allemaal “ 's namiddags” na 16u. Mij hoor je niet klagen, ik ben nooit een ochtendmens geweest en zal het waarschijnlijk ook nooit worden.
woensdag 7 november 2007
Onder de Spaanse zon (I)
Een groeiende groep studenten verkiest om een bepaalde periode in het buitenland te gaan studeren. Matthieu Deram is student marketing en studeert momenteel aan de universiteit van León, in Spanje. Van onder de Spaanse zon hield hij voor ons 1 week een dagboek bij. Vandaag krijg je deel I te lezen.
vrijdag 26 oktober 2007
Hoewel de universiteit van León relatief klein is, doen ze hier toch hun best om het de studenten naar hun zin te maken. Regelmatig worden er hier activiteiten georganiseerd, zoals gisteren het geval was. Voor slechts 1€ ingang kon je een concertje meepikken in één van de vele cafetaria’s die de universiteit rijk is. Samen met een collega-student marketing ben ik gaan kijken naar “catpeople”, een rockgroep die hier in de streek al redelijk wat faam gemaakt heeft. Zelf had ik nog nooit van gehoord maar was toch aangenaam verrast toen ik ze hoorde spelen. Eerst en vooral om dat ze in het Engels speelden wat verbazend is hier in Spanje. Ook vond ik het een goeie groep die het waarschijnlijk nog redelijk ver kan schoppen, met wat goeie moed.
Na een uurtje concert zijn we richting het centrum vertrokken om daar wat tapas te gaan eten en dan te gaan proeven van het nachtleven. De Bario Humedo (de wijk rond de befaamde kathedraal) dient de donderdagavond vooral als uitgaansbuurt voor de studenten. De kleine straatjes zijn dan voornamelijk gevuld met enthousiaste studenten die van de studentenprijzen en promoties maar al te graag gebruik maken.
vrijdag 26 oktober 2007
Hoewel de universiteit van León relatief klein is, doen ze hier toch hun best om het de studenten naar hun zin te maken. Regelmatig worden er hier activiteiten georganiseerd, zoals gisteren het geval was. Voor slechts 1€ ingang kon je een concertje meepikken in één van de vele cafetaria’s die de universiteit rijk is. Samen met een collega-student marketing ben ik gaan kijken naar “catpeople”, een rockgroep die hier in de streek al redelijk wat faam gemaakt heeft. Zelf had ik nog nooit van gehoord maar was toch aangenaam verrast toen ik ze hoorde spelen. Eerst en vooral om dat ze in het Engels speelden wat verbazend is hier in Spanje. Ook vond ik het een goeie groep die het waarschijnlijk nog redelijk ver kan schoppen, met wat goeie moed.
Na een uurtje concert zijn we richting het centrum vertrokken om daar wat tapas te gaan eten en dan te gaan proeven van het nachtleven. De Bario Humedo (de wijk rond de befaamde kathedraal) dient de donderdagavond vooral als uitgaansbuurt voor de studenten. De kleine straatjes zijn dan voornamelijk gevuld met enthousiaste studenten die van de studentenprijzen en promoties maar al te graag gebruik maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
